Władysław Broniewski - biografia
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
W 1926 roku Broniewski ożenił się z Janiną Kulig, późniejszą znaną pisarką (autorką m.in. Filipa i jego załogi na kółkach – lektury szkolnej z czasów PRL-u). Trzy lata później na świat przyszła córka poety – Joanna.

W sześć lat po publikacji Dymów nad miastem poeta wydał kolejny tomik zatytułowany Troska i pieśń. W tym czasie w Polsce rządziła sanacja, która bezwzględnie zwalczała wszelką opozycję polityczną, w tym i komunistyczną. W dodatku do granic II Rzeczpospolitej dotarł światowy kryzys gospodarczy, który spowodował wzrost niezadowolenia społeczeństwa. Wszystko to Broniewski zawarł w Trosce i pieśni, zgodnie uważany przez ówczesnych krytyków literackich za pierwszy dojrzały przejaw nietuzinkowego talentu artysty. W tomiku znalazły się najbardziej znane wiersze rewolucyjne zainspirowane autentycznymi wydarzeniami: Łódź (napisany po strajku włókniarzy), Pracodawcom (napisany po niesprawiedliwym skazaniu na śmierć w USA dwóch robotników-anarchistów), Elegia o śmierci Ludwika Waryńskiego (wiersz ten uważa się za szczytowe osiągnięcie artystyczne Broniewskiego). Artysta dał również upust swojemu uwielbieniu dla Borysa Pasternaka, wiersz Poeta, który początkowo zatytułowany był Borys Pasternak, poświęcony jest właśnie wielkiemu rosyjskiemu prozaikowi. Po interwencji cenzury w tomie nie znalazł się za to wiersz Komuna paryska. Bodajże najbardziej przesyconym ideologicznie wierszem w Trosce i pieni jest Zagłębie Dąbrowskie. Swoimi utworami Broniewski dał jasno do zrozumienia, że jest najlepszym polskim poetą rewolucyjnym. Na łamach „Miesięcznika Literackiego”, do którego redakcji należał w latach 1929-1931, toczył polemiki z niedawnymi jeszcze kompanami Wandurskim i Stande.

Gdy władze postanowiły zamknąć „Miesięcznik Literacki” Broniewski wraz z innymi pracownikami czasopisma trafił na dwa miesiące do aresztu śledczego. Osadzenie w jednej celi z Janem Hemplem zaowocowało napisaniem wiersza Magnitogorsk albo rozmowa z Janem.

W 1936 roku poeta odbył podróż do ZSRR. Został zaproszony do udziału w Kongresie Pracowników Kultury we Lwowie. Wywołał tam spory entuzjazm swoim odczytem Zagłębia Dąbrowskiego na wieczorku literackim zorganizowanym w lwowskim Teatrze Wielkim. Broniewski już wówczas gromadził wiersze do kolejnego tomu poezji. W 1938 roku ukazał się Krzyk ostateczny, a w nim zawarte zostały m.in. wiersze Do przyjaciół poetów, Ulica Miła (to swoisty poetycki reportaż opowiadający o brzydkiej dzielnicy Warszawy widzianej oczami artysty), Na śmierć Andrzeja Struga. Tytułowy wiersz tomiku jest znamienny, ponieważ powstał zaraz po rozwiązaniu Komunistycznej Partii Polski i wkroczenia Hitlera do Austrii. W wierszu tym Broniewski opisuje katastroficzne nastroje społeczne i postuluje skupienie się na podstawowych hasłach, takich jak wolność, dla której widział zbliżające się zagrożenie. Po ukazaniu się Krzyku ostatecznego w księgarniach cenzura nakazała wycofanie całego nakładu i usunięcia z niego wiersza Magnitogorsk albo rozmowa z Janem. W tym samym roku poeta rozwiódł się ze swoją pierwszą żoną Jadwigą.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 -  - 7 -  - 8 -  - 9 - 


  Dowiedz się więcej
1  Bagnet na broń - analiza
2  Bagnet na broń - wiadomości wstępne
3  Zestawienie Ballad i romansów z Romantycznością



Komentarze
artykuł / utwór: Władysław Broniewski - biografia







    Tagi: