Władysław Broniewski - biografia
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki

O ile Wiatraki były po prostu zbiorem młodzieńczych liryków, sygnalizujących pojawienie się nowej poetyckiej indywidualności, o tyle Trzy salwy miały sens zupełnie inny: były przede wszystkim ideową deklaracją inicjujących poetów – co z perspektywy czasu bardziej jest widoczne i oczywiste, niż było dla wielu wówczas – nowy nurt w polskiej poezji międzywojennej.


Zarys programu nowego mini-ugrupowania poetyckiego przedstawili sami jego twórcy. We wstępie do pierwszego wydania Trzech salw czytamy:

Nie o sobie piszemy. Jesteśmy robotnikami słowa. Musimy wypowiedzieć to, czego inni ludzie warsztatu wypowiedzieć nie mogą. W bezlitosnej walce proletariatu z burżuazją stoimy zdecydowanie po lewej stronie barykady. Gniew, wiara w zwycięstwo i radość – radość walki – każą nam pisać.


Wiersze zawarte w Trzech salwach były specjalnie dobrane tak, by całość dzieła miała rewolucyjną, a nie osobistą wymowę. Wiersz Broniewskiego Poezja uchodzi do dziś za jeden z jego najlepszych i najpiękniejszych utworów. Wczytując się w jego treść przekonujemy się, że do końca nie chciał on porzucać tradycyjnie pojmowanej poezji, pięknej, osobistej na rzecz tej zindoktrynowanej, społecznej. Poezja składa się niejako z dwóch części, pierwsza wpisuje się w nurt tzw. liryki walki, czyli postulowanej przez manifest poetów rewolucyjnych, natomiast druga jest zdecydowanie bardziej nastrojowa, osobista, przedstawiająca wewnętrzne rozterki autora. Zabieg ten Broniewski będzie stosował w wielu późniejszych swoich wierszach.

Okres, kiedy na rynku wydawniczym pojawiły się Wiatraki i Trzy salwy charakteryzował się wzrostem nastrojów rewolucyjnych w polskim społeczeństwie. Rok później miał miejsce przewrót majowy. Broniewski odniósł się do tego wydarzenia w tomie liryków Dymy nad miastem. Utwory w nim zawarte odzwierciedlają jak nastroje poety zmieniały się od skrajności w skrajność. W wierszu O sobie samym artysta zapewnił nawet, że sam jest gotów chwycić za broń i wyjść na ulicę. Utwór kończy się jednak rozpaczliwym wołaniem o pomoc. Rozczarowany sytuacją polityczną Broniewski nie mógł pogodzić się z tym, że wkrótce będzie musiał zerwać z ludźmi, u boku których walczył o odzyskanie niepodległości dla Polski. Jego dawni kompani, którzy doszli do władzy w 1926 roku w bezpardonowy sposób zwalczali komunistyczną opozycję, z którą on teraz sympatyzował.

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 -  - 7 -  - 8 -  - 9 - 


  Dowiedz się więcej
1  Słowo o Stalinie - omówienie
2  Bagnet na broń - analiza
3  Bagnet na broń - wiadomości wstępne



Komentarze
artykuł / utwór: Władysław Broniewski - biografia






    Tagi: